Łódzkie Mody - 18 marca / 3 maja 2015

18 marca byłam na wernisażu wystawy 

Łódzkie Mody

Pan Adam Leja spytał mnie o wrażenia z wystawy.

Jednak trudno być obiektywnym gdy ktoś tak jak ja

kocha dawną modę i uwielbia jak ją pokazują.

Poza tym - na wernisażu była masa ludzi i 

nie udało mi się obejrzeć wszystkiego niestety :-(

Nie jest to muzeum klasy Victoria & Albert, nie należy 

oczekiwać olbrzymich przestrzeni i luster z tyłu. 

Jak na taką przestrzeń - jest bardzo dużo ubiorów

z przełomu XIX i XX wieku. Wszystkie oryginalne, 

zachowane w dość dobrym stanie, choć przy tak

starych ubiorach dziurki i łatki to codzienność.

Dla mnie to bardzo inspirujące, tyle sukien

w jednym miejscu :-) chciałabym sobie uszyć kilka z 

tych ubiorów :-)

Aranżacja przestrzeni - w tle wystawy mamy 

secesyjne meble, grafiki i zdjęcia. 

Niektórzy stwierdzą, że za mało, niektórzy 

że niepotrzebnie zagracają przestrzeń. 

Dla mnie jest ich odpowiednia ilość by oddać klimat i

wzornictwo epoki, jednak nie przytłaczają tego, 

o czym jest wystawa - samej mody.

Bilet kosztuje TYLKO  6 zł.

Wystawę planuje zobaczyć jeszcze raz w 

połowie kwietnia. Na spokojnie. Bez tłumu.

A na razie kilka zdjęć by Paul Bouvier :-)

Sukienka i dodatki Pana Adama Leja, 

sukienka - moja ulubiona, ukochana i w ogóle :-P

Tym razem inna pelerynka, ponieważ

karakuły z tej sesji

są na wystawie :-P

Ja i Pan Adam Leja

czyli najbardziej stylowa para wernisażu :-)

Jak to usłyszałam :

"Znów ci coś sterczało na głowie" :-D

Czarna suknia z kapeluszem to jedna z moich ulubionych - 

ale nie jedyna ulubiona na tej wystawie :-)

Cekinowo-koralikowa bluzka ze spódnicą 

by Redfern - 

też uwielbiam :-)

Granatowa też jest dość ciekawa :-)

Pudrowo-różowa suknia z koronką - 

tak bardzo w stylu Downton Abbey :-)

Część balowo - wieczorowa :-)

To co najciekawsze - oprócz spódnicy Redferna :-P

Czyli suknia (ta z wisiorkiem)

 WORTH - to jedna z 3 lub 4 

rzeczy z tego domu mody, będąca w Polsce.

Obok haftowana koralikami pelerynka z 

domu mody PIGNAT. 

Chyba żadna inna polska kolekcja nie może 

poszczycić się strojem od tego projektanta :-)

Czyli - że możecie zobaczyć unikatowe rzeczy :-)

Na koniec mojej relacji - bo na wystawie jest

 o wiele więcej ubiorów - zielona bluzka :-)

Acha - kapelusz jest z późniejszego okresu,

powinien być przy jakiejś "titanickowej" :-)

Tym kończę moją relację - 

a Was serdecznie zapraszam do Łodzi :-D

Śniadanie Zapustne - spotkanie WiP

Na Facebooku jest grupa zwana w skrócie WiP, 

czyli  Wdzięczna XVIII i Powabna XIX,

która zajmuje się szeroko pojętą problematyką

mody i obyczajowości w obu wymienionych wiekach.

15 lutego (tak, wiem, mam niezłe opóźnienie) 

odbyło się WiPowskie Śniadanie Zapustne,

dresscode - multiepokowo :-)

Było słodko :-) Ciasteczka owsiane wykonane przez Elę 

-  miodzio :-D

W dzbanku czekolada ... którą rozcieńczałam wodą i mlekiem bo dla 

mnie za słodka ale poza tym - polubiłam :-)

Damskie pogaduszki multiepokowe

Mój strój - secesja, 1900 rok, 

fryzura ZDECYDOWANIE wymaga dopracowania.

Zdjęcie grupowe - brakuje tylko fotografa :-)

Pan na włościach :-) prawie - 

czyli Pan Piotr Zalewski z małżonką Olą

Dwie damy grające w łapki :-)

czyli Asia i Ela

Zakochana para, Jacek i Barbara ... 

znaczy Karolina i nasz fotograf Krzysztof

Oczywiście najlepsze zdjęcia z "zaplecza" sesji :-)

Kurka, ktoś ma tren dłuższy niż ja! 

Czyli Sylwia Majewska z Pawanilia

W roli pomocnic fotografa Agnieszka i Karolina.

Ustawianie pozy do walca :-)

Sodoma i Gomora czyli widać kostki!

Maria Brodzka i Sylwia Majewska

Grupowe zdjęcie schodkowe.

Damskie, bo panowie fotografowali :-)

Przedstawienie skończone, zaciągamy kurtynę,

zapraszamy na kolejne spotkania :-)

Jedna jaskółka wiosny nie czyni :-)

Pierwszy dzień kalendarzowej wiosny :-)

Podobno jedna jaskółka wiosny nie czyni ...

więc pokażę ich więcej :-)

Oczywiście w kontekście stroju historycznego :-)

Na przykład, można wyhaftować je na 
bieliźnie osobistej lub stołowej, 
na chusteczce lub na mankietach :-)

1884 La Mode Francaise

Wersja dla zmarźluchów - mufka z jaskółkami.

1884 La Mode Francaise

A może tak pomalować wachlarz w jaskółki?

\W sam raz na wiosenne spacery :-)

1884 La Mode Francaise

Czymże by jednak był ten jaskółkowy zestaw bez sukni?

Najprawdopodobniej to gotowy nadruk, tkanina z metra 

łączona z gładką i z ciemniejszym w odcieniu aksamitem.

Choć równie pięknie by wyglądały jaskółki będące 

aplikacją z tego samego aksamitu?

1882 Revue de la Mode 563

A tu  mamy tył do powyższej sukni :-)

1882 Revue de la Mode

A Wy - czy widzieliście gdzieś historyczne ubiory lub 

dodatki do nich - z jaskółkami właśnie?

Postaram się Wam jeszcze kiedyś dorzucić tu 

broszkę z jaskółką :-) Ale odgrzebanie jej z 

odmętów komputera trochę czasu zajmie :-)

Plisowane spódnice w latach 1880-tych

Cóż ... Jedną z bardziej charakterystycznych cech

sukni z okresu drugiej turniury są plisowane spódnice.

I nie tylko ale to na spódnicach się skupimy :-D

1885 Godey's Lady's Book

La Mode Illustree

I te pliski tak ładnie im się układają, niezależnie co robią - 

czy stoją, siedzą czy leżą ... ale ale!

Może w takim razie przypatrzmy się zdjęciom z epoki,

może wcale nie było tak idealnie?

Może ryciny kłamały?

Ejże! Faktycznie idealnie się trzymają - ALE

właściwie to chyba coś je trzyma  - sądząc po zdjęciach - 

i nawet widać, w którym miejscu te trzymania przebiegają.

A już zwłaszcza na tym poniżej:

Dover Publications

Cóż to był za trik?

Ano od wewnątrz plisy łapano nitką lub doszywano do tasiemki:

1885   Tygodnik Mód i Nowości   nr

Tu narysowałam wam czytelniejszą wersję:

mocujemy nitkę na wierzchołku pierwszej fałdki,

przeciągamy nitkę do drugiej, zostawiamy tyle luzu ile

szerokości ma fałdka, mocujemy i tak aż wszystkie

plisy zostaną ze sobą połączone. 

A potem zmieniamy wysokość - bo jak zapewne

zauważyłyście na zdjęciach - przytrzymane były na 

różnych wysokościach. 

Czy nitki / tasiemki nie zrywały się przy zakładaniu?

Nie, ponieważ między ciałem a spódnicą była albo 

halka albo podszewka spódnicy.

To teraz, jak już wiecie co one robiły z plisami ... 

Patrząc na zdjęcia i ryciny możecie się pozastanawiać - 

na jakiej wysokości są sznureczki? :-P

1883 Der Bazar

1883 Der Bazar

1888 Praga

1885 winter 2 - part 2 - skirt

Dziś będzie i o mojej spódnicy do kostiumu zimowego

i o spódnicach do sukni z okresu II turniury w ogóle.
Czyli post techniczno-krawiecki :-)
about Foundation Skirt or Under-Skirt

Każdy kto choć trochę kojarzy modę okresu drugiej turniury  -
1881 - 1889 wie, że najczęściej są to suknie dzielone:
oddzielnie stanik, oddzielnie dół sukni.
Dość często występowały też staniki w formie żakiecików.
Nie żeby całkiem nie było sukien jednoczęściowych -
jednak najczęściej występowały w formie dwudzielnej.

Właśnie - dwudzielnej. Nawet jeśli spódnica miała tunikę / draperię?
Jeśli mamy dużo tkaniny to owszem, możemy uszyć
oddzielnie spódnicę i oddzielnie tunikę.
Ale to oznacza nie tylko więcej zużytej tkaniny.
To także dwa paski w talii - a przez to dodatkowe pogrubienie.
Żeby nie było, że takie rozwiązanie to same wady - NIE.
Taki trzyczęściowy zestaw - stanik, spódnica i tunika
stwarza o wiele większe możliwości w tworzeniu i miksowaniu
zestawów z innymi. Zwłaszcza, że ten okres w modzie
charakteryzował się  bardzo kontrastowymi połączeniami
wzorów i kolorów :-) ale o tym innym razem :-)

Wracając do spódnicy - a właściwie doły sukni.
Koncepcja samej spódnicy zapewne nie sprawia wam
problemu toteż przejdźmy do spódnic łączonych z tunikami :-)

Na początek może kilka cytatów z polskich pism:

"Świt" 1884
przedruk z "Revue de la Mode"

"Świt" 6/46
SUKNIA BALOWA ADAMASZKOWA
 Spódnicz fałszywa pokryta u dołu trzema falbankami z
białego atłasu. Ponad niemi idzie gładki fartuch(...)"
"Świt" 2/68
TUALETA Z ORZECHOWEJ WEŁNY
 Spódniczka fałszywa oszyta jest u dołu jedwabną plisowana 
falbaną na 8 cent. szeroką. Fartuch z orzechowej wełny (...)"
"Świt" 7/73
SUKNIA ŚLUBNA
 Spódnica fałszywa z białego lekkiego jedwabiu oszyta jest u 
dołu plisowaną z ciężkiej materyi falbaną, na 12 cent. szeroką. 
Druga \spódnica z materyi w deseń (...)"

O co chodzi z ta fałszywą spódniczką? Ano szyjemy podszewkę,
najczęściej z bawełny choć ślubne i balowe mogły mieć
podszewki jedwabne - kto w końcu bogatemu zabroni? :-)
A na nią doszywamy kolejne fragmenty dołu sukni.

"Tygodnik Mód i Powieści" wprost mówi o podszewce.

TMiN 3/1885
N.1 i ryc.8 w N-rze 4
Suknia z krótką draperyą.
(...)Spódnicę z materyały podszewkowego, oszytą u dołu 
wolantem 20cent. szerokim, ułożonym w kontrafałdy, 
pokrywa aż do draperyi górnej wolno spuszczone bryty z 
materyały w paski (...)

TMiN 9/1885
Opis do N-ru 8.
N.31. Suknia z szarfą
O ile spoódnica podszewkowa widoczna jest z pod 
tuniki, objęta jest plisą aksamitną, a z przodu zaś dany wązki 
bryt sięgający aż do góry.(...)

Pisownia z obu pism zachowana oryginalnie :-)
żeby nie było, że błędy robię :-)

A jak taka dół sukni wyglądał wg ilustracji w pismach?

1886 "De Gracieuse"
aksamitne panele tylko w częściach odkrytych,
reszta zostanie zasłonięta tuniką / draperią.

1887 
Plisy doszyte od bioder.

1888 "The Delineator"
Wygląd spódnicy -podszewki z wierzchu ...

... i od wewnątrz :-)

Często bowiem taka spódnica pełniła trzy role -
jeśli podszewka była luzem, z doszytą falbanką na dole a
elementy spódnicy naszyte od wyższych partii -
była halką, turniurą i spódnicą.
Ot - czego to praktyczność kobieca jest zdolna :-)
Oczywiście, możne uszyć dół sukni bez tego całego
ustrojstwa turniurowego i nosić z oddzielnym stelażem.

Ale to już wiecie dlaczego w użyciu były turniury-poduszki,
które takiej spódnicy z fiszbinami pozwalały lepiej się układać
jak to macie na przykładzie ostatniego obrazka.
Żeby nie być gołosłowną - inne przykłady
poduszkowych turniur :-)
Takie małe z siatki metalowej też się nieźle sprawdzały.

1886 "DeGracieuse"

I oto  - po tym przydługim wstępie - jak wygląda moja
spódnica zimowa wg rysunku i kroju z 1885 roku :



Początkowo chciałam w nią wsadzić metalowe fiszbiny ale
głos rozsądku stwierdził, że skoro chcę mieć zdjęcia na ślizgawce
 - a na łyżwach ledwo stoję - to jednak damy podwójne
plastikowe ORAZ poduszkę.
W końcu nie chcę mieć uda przebitego na wylot metalem.
Jak widzicie - czarne płótno jako podszewka dołem, jasne górą.
Dół garnirowany trzema plisami pluszowymi.
Tak naprawdę - dla oszczędności wełny. pas wełny, plusz,
paseczek wełny, plusz, paseczek wełny, plusz :-)
Przód będzie bardziej odkryty i przy chodzeniu czy siadaniu
tunika może podjechać do góry i ukazać spód -
dlatego przód jest pokryty wełną aż do bioder.
Za to z tyłu, który całkiem niemal zakryje draperia,
ma widoczną tu tylko podszewkę.
Tunika będzie wszyta na stałe pomiędzy szwy spódnicy,
które tu do zdjęcia spięte są tylko na szpilki.
O drapowaniu - następnym razem.

A na koniec - ale jeszcze tak nie całkiem -
wykroje spódnic :-)

1883 "La Saison" nr18

1884 "La Saison"
To przykład spódnicy bez fiszbin.
W książkach to jeden z najczęstszych krojów -
dwa wąskie kliny przodu i boków, pasowane jedną lub
dwiema zaszewkami, bryt tylni w formie prostokąta.

1885 "Tygodnik Mód i Powieści"

1887 "La Saison"

Mam nadzieję, że ten post okaże się pomocny w Waszych
krawieckich działaniach :-)
POWODZENIA! :-D